Niewidzialni – Natalia Delewa

„W dzieciństwie marzyłam o tym, żeby stać się niewidzialna, bo nie było peleryny, która by mnie uchroniła przed śmiercią. Umierałam codziennie. Po sto razy dziennie. I zaczynałam od nowa.
Chciałam być niewidzialna w świecie, w którym ludzie czerpią radość z obnażania cudzych historii, przekształcania ich w sensacje, wpychania się do życia innych, podglądania. Bałam się, że będę postrzegana w ten sposób; wiedziałam, że mój smutek i samotność są nie do ukrycia i wstydziłam się tej mojej nagości. Dlatego szukałam sposobu pozostawania w ukryciu, narzucenia na siebie kocyka mamy, mojej wymyślonej mamy, by poczuć się chronioną. I tak przejść przez życie.”

Natalia Delewa, „Niewidzialni”, Wydawnictwo Wyszukane, Warszawa 2021, przełożyła Hanna Karpińska, s. 67

Dyskusyjny Klub Książki w Wolsztynie