Seryjni poeci 86
Zapraszamy na spotkanie z Seryjnymi poetami, które odbędzie się 11 kwietnia 2024 r. w Sali Wielkiej Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu.
Agnieszka Waligóra będzie rozmawiać z Juliuszem Pielichowskim, Marcinem Ostrychaczem i Wojciechem Kobusem o ich najnowszych książkach poetyckich opublikowanych w Wydawnictwie WBPiCAK. Zapraszamy!
11 kwietnia 2024 r., godzina 19.00, Scena Wielka CK Zamek
Bilety: 7 zł
Spotkanie transmitowane także na Facebooku CK ZAMEK i Zamek Czyta
Organizatorzy: Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury oraz CK ZAMEK
Juliusz Pielichowski (ur. w 1984 r.) – poeta, tłumacz z języka angielskiego (E. Bishop, H. D. Thoreau). Opublikował tom wierszy „Czarny organizm” (2019). Mieszka w Nowej Hucie.
Tom: „Przeciwwiersze” (BPW, t. 279)
To nie jest książka łatwa w obsłudze. Zbyt często prze(d)kładamy łatwość na(d) przyjemność. Ta książka wymaga, jednocześnie dając o wiele więcej, niż czytelniczki i czytelnicy mogliby zamarzyć; jest hojnym zaproszeniem w świat nieprzedstawiony, świat autonomicznego języka i prawdziwych (przeciw)przygód. Na przekór modom, hierarchiom i zasadom rządzącym aktualnie (a zatem – jedynie chwilowo) nurtami współczesnej liryki; Autor dał z siebie wszystko – teraz pora na nas. (Marta Podgórnik)
Marcin Ostrychacz (ur. w 1983 r.) – autor książek poetyckich: „Zamiatając pod wiatr” (2013), „Ruje i wyciszenia” (2016) oraz „Cielenie lodowca” (2020). Laureat konkursu im. Klemensa Janickiego, stypendysta Marszałka Województwa Wielkopolskiego w dziedzinie kultury. Mieszka w Poznaniu.
Tom: „Lirogon” (BPW, t. 278)
Lirogony słyną ze zdumiewającego poziomu umiejętności naśladowania dźwięków zarówno innych zwierząt, zjawisk atmosferycznych, jak i ludzkich urządzeń mechanicznych, ale jeśli pierwszym skojarzeniem byłoby, że oto Marcin Ostrychacz w nowym tomie popisywać miałby się przed osobami czytelniczymi żonglerką wieloma poetykami, byłoby to podwójne pudło. Raz, że mamy do czynienia z głosem w pełni ukształtowanym i oryginalnym; przy tym wybitnie skromnym. Dwa, w samej – nie tylko symbolicznie rozumianej – wszechstronności wykonawczej lirogonów poznański poeta widzi nie tylko akustyczną powierzchnię zjawisk, ale także kognitywną zdolność do objęcia/uczestnictwa w całości przejawów życia poprzez sztukę i technē. Nie było chyba w polskiej poezji dotychczas tomu, który by z większą mocą – wychodząc od postawy postantropocentrycznej, nie tracąc jednak niczego z ducha humanizmu – opowiadał o świecie, na nowo go zaczarowując i demitologizując jednocześnie; mieszał umiejętnie czasy historyczne i prehistoryczne, lecz nie wychodził poza ramy materializmu historycznego w myśleniu; opiewał świat przepełniony muzyką, ale dawał w kilku słowach podglądnąć go nam okiem wytrawnego fotografa przyrody; tomu czujnego i czułego duchowo wobec Matki Ziemi, ale wrażliwego także politycznie na walkę w jej obronie czy politykę równościową i antykolonialną.
Wojciech Kobus (ur. w 1994 r.) – slamer, muzyk. Jako mistrz Polski w slamie poetyckim (2020) reprezentował kraj w międzynarodowych turniejach slamerskich takich jak Grand Poetry Slam w Paryżu czy World Poetwitch Slam. Wyróżniony w Konkursie im. Anny Świrszczyńskiej (2019). Wiersze publikował w „Stonerze Polskim” i „Stronie Czynnej”. Laureat Stypendium Miasta Poznania dla Młodych Twórców (2022). Pod pseudonimem Smutny Tuńczyk tworzy szeroko pojętą muzykę elektroniczną. Tom „Twój stary parasol” jest jego debiutem książkowym.
Tom: „Twój stary parasol” (BPW, t. 284)
Chór wujów, ojców i synów podkłada donośne murmurando pod historie, dociekania i rozrachunki wypełniające w ogromnej mierze wiersze z debiutanckiej książki poetyckiej Wojciecha Kobusa. Pomrukując, można jednocześnie milczeć – podmiot wierszy przysłuchuje się temu milczeniu jako jednej z podstawowych form komunikacji mężczyzn. Milczą maszynki do golenia w wierszach, milczą szare polskie dni. Mimo dziurawionych haczykami pyszczków milczą i ryby – ich łowienie także służy milczeniu mężczyzn. Nie milczą jednak dzieci, a radosna perspektywa dziecka, do której autor zbliża się swoim abstrakcyjnym humorem, okazuje się kluczem do podjęcia krytyki symbolicznego i widocznego gołym okiem łańcucha przemocy dnia codziennego. Żodyn nie spodziewał się takiego debiutu mistrza slamu poetyckiego.
Agnieszka Waligóra – literaturoznawczyni, krytyczka literacka i tłumaczka. Zajmuje się przede wszystkim rodzimą liryką XX i XXI wieku (jej kontekstami teoretycznymi, filozoficznymi i politycznymi) oraz teorią i praktyką przekładu literackiego i naukowego. Autorka licznych artykułów naukowych oraz monografii wieloautorskich. Redaktorka naukowa monografii „Nowy autotematyzm? Metarefleksja we współczesnej humanistyce” (Poznań 2021). Jako krytyczka współpracuje m.in. z wydawnictwem Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu oraz internetową wersją „Czasu Kultury”.
